استادیار گروه باستانشناسی دانشگاه تهران ، srazmjou@yahoo.com
چکیده: (1609 مشاهده)
در میان نشانههایی که از سنگتراشان در تخت جمشید برجای مانده، تک نشانۀ متفاوتی وجود دارد که به خط میخی پارسی باستان کنده شده است. این نشانه روی نقش یک درخت و در جایی بکار برده شده که سنگتراشان در اواخر دورۀ هخامنشی، در حال بازتراشی آن نقش بودهاند. با توقف ناگهانی کار، بازتراشی نقش، نیمهکاره مانده و نشانه در پایان کار پاک نشده است. جدا از بررسی کاربرد احتمالی، اهمیت این نشانه در اینست که برخلاف دیگر نشانههای سنگتراشان، دارای ارزش آوایی و قابل خواندن بوده است. از آنجا که این نشانه به خط پارسی باستان است، تنها برای افراد آشنا با این خط و زبان قابل درک بوده که میتواند نشان دهندۀ حضور کمتر شناختهشدۀ طراحان و سنگتراشان پارسی در تخت جمشید باشد.
شمارهی مقاله: 3
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
دوران تاریخی دریافت: 1403/7/28 | پذیرش: 1403/9/17 | انتشار: 1403/9/30